- Ile ona ma lat ?
- 14.
- W ogóle nie wygląda. Te kitki i twarz. To nie możliwe żeby mogła zrobić coś takiego.
- A jednak. Teraz już wszystko może się zdarzyć.
Tak. Codziennie dobiegały mnie rozmowy osób. Osób których nie znałam. A one mnie tak, choć zwykle nie zbyt dobrze. A w sumie to tylko z jednego niepochlebnego czynu, którego nie zrobiłabym gdybym nie była do tego zmuszona. A oni traktowali mnie jak kogoś, kto mógł zrobić coś takiego, bez poczucia winy , bez bólu, jakbym nie była tylko dzieckiem, które cierpiało.
- Nie wierze... 14 letnia dziewczyna, nie zbyt wysoka, taka chudzina. I niby ona miałaby zabić swojego ojca?
- Też bym w to nie uwierzył, przyznaje że z trudem mi to przyszło. I zamknięcie jej tutaj. Jednak myślę, że będzie z nią za niedługo lepiej.
Słuchałam tego zza wielkiej szklanej szyby. Głosy były zniekształcone. Obrazy postaci lekko rozmazane. Siedziałam za tą szybą i czekałam aż w końcu będę mogła wyjść. Pójść do pustego białego pokoju. Z jednym łóżkiem , oknem drzwiami i łazienką w której także nic nie było. Wszystko było automatyczne. Taka nicość , żebym niczego nie zrobiła. A jednak tak bardzo chciałam tam teraz trafić. Nic dziwnego skoro teraz siedziałam w "pokoju" z wielką szklaną ścianą i musiałam słuchać tych wszystkich rzeczy , które o mnie mówili. Jak by nie wiedzieli, że ja to wszystko słyszę. Choć patrzyłam im prosto w oczy gdy to mówili...
W sumie nie wiem ile siedziałam za tą szybą. Nie było tam nic. Nawet jednego krzesła. A podłoga była taka zimna... Czas po prostu leciał. Strasznie się dłużąc. Tak jak bym siedziała tam lata. A ponoć siedziałam tam tylko tydzień. Tydzień do którego trzeba było dodać kolejny. Dwa tygodnie spędzone za szklaną szybą. Niczym więzień w izolatce. Tyle że z możliwością wysłuchiwanie o sobie wyrobionych przez gazety i internet opiniach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz