- A więc , to jest twój pokój. Jak na razie masz go sama i będziesz mieć przez najbliższy czas. Możesz swobodnie wychodzić z pokoju. Ale spodziewaj się wizyt sprawdzających. Nie ominą cię także kontrole które się odbywają przez pierwsze 2 tygodnie pobytu. A wizyty u tutejszej pani od spraw "oczyszczania umysłu" będziesz mieć 3 razy w tygodniu. Jedzenie dostaniesz przez te 2 tygodnie także do pokoju. Mam nadzieję że wszystko zrozumiałaś. Nie lubię się powtarzać.
Pokiwałam tylko minimalnie głową , patrząc na nią lekko zdumionym wzrokiem. A ona po prostu wyszła.
Wyszła jakby nie obchodziło jej wcale to czy cokolwiek zrozumiałam z tego co do mnie powiedziała , jakby nigdy nic. Zostałam sama. Zupełnie sama. Co niezmiernie mnie cieszyło. W sumie każdego by cieszyło trochę prywatności po takim czasie ciągłej obserwacji.
W pokoju na prawdę było tak jak słyszałam i sobie to wyobrażałam. Zupełna nicość, pustka. Lecz gdy , położyłam się na łóżku. Zamknęłam oczy. Szybko to miejsce przestało być takie puste. Wypełniło się moimi myślami, a cisza spowodowała, że były jeszcze głośniejsze, choć słyszalne tylko i wyłącznie w mojej własnej głowie. Leżąc tak zasnęłam. Nic dziwnego, w końcu ostatnio spałam bardzo mało, w dodatku nie miałam łóżka, tylko twardą podłogę.
Moje sny nie były wesołe, zabawne ani nic z tych rzeczy. Były smętne, krwawe i bolesne. Przypominały mi ciągle o tym co się zdarzyło. Przypominało mi moje łzy w oczach i wzrok konającego u mych stóp ojca. Jego brązowe oczy patrzące już jak zza mgły w moje , gdy nagle obudził mnie głośny trzask zza drzwi. Podniosłam się z łóżka. W sumie to zerwałam się od razu na równe nogi. Podeszłam do drzwi jak najbliżej po czym słuchałam. Słuchałam co tam się dzieję. Tych krzyków, szeptów,tłumaczeń.
I właśnie tak było przez kolejne 7 dni. Słuchałam tylko tego co dzieje się na zewnątrz zza szczelnie zamkniętych drzwi. Widząc tylko 2 osoby, które przychodziły. Rose , która próbowała wyjaśnić to wszystko i "odszyfrować" moje myśli, powody i w ogóle , przesłuchując mnie przez przynajmniej godzinę, ewentualnie do 3. I Panią Stof, osobę tak trudną do zrozumienia i ogarnięcia, która wszystko wiedziała najlepiej i musiała mieć pod kontrolą każdy najdrobniejszy szczegół, a była przy tym tak wkurzająca. Tak samo , a może i jeszcze bardziej niż 1 dnia. Bo wtedy widziałam ją tylko raz.
Mój przełam nastąpił właśnie po tych 7 dniach. W sumie nie nazwała bym tego dobrym przełamem. W prawdzie przebiegłam przez korytarze do Pani Stof, czyli można by to uznać za jakiś postęp. Gdyby to nie było o 3 rano. Kiedy nikogo nie było i wiedziałam że na nikogo nie wpadnę , a jeżeli już to może jakoś uda mi się koło niego przemknąć. Więc, wbiegłam tak , do jej gabinetu. Wiedziałam że jest otwarty. Ona zawsze była w środku , zawsze chciała czuwać, jak zresztą sama mówiła. Tym razem jednak jej nie było. Nie było! Przynajmniej takie miałam wrażenie. Dopóki nie usłyszałam szumu wody dobiegającego prawdopodobnie z łazienki. I nagle długa smuga światła wydobyła się ze środka a Pani Stof stanęła jak wryta.
- Co tu robisz ?! Powinnaś spać! - była zdziwiona i zaczęła krzyczeć , lecz w sumie to nic dziwnego, zwłaszcza ze miała ona na sobie białą koszulę nocną do kolan, w której wyglądała śmiesznie , bo była dość przysadzistą kobietą.
- Ja ... przyszłam po środki nasenne. Nie mogę spać. Koszmary.
- Dziecko, jakbyś nie mogła przyjść do mnie z tym w dzień.
- Może innym razem. - Tak wtedy wszystkie moje wypowiedzi były takie same. Nie wyrażały niemal żadnych emocji , może tylko ból i smutek.
Pani Stof weszła więc z powrotem do toalety, motając się tam niesamowicie. A ja w między czasie szukałam sobie czegoś przydatnego co mogłabym ukryć w bluzie, którą miałam na sobie. Znalazłam kilka ciekawych rzeczy , kilka niebezpiecznych. Po czym gdy sięgałam już po notes który leżał pod papierami ona wyszła z całym opakowaniem tabletek w ręku.
- Trzymaj. I wracaj do pokoju. Masz spać. I nie szwędać się w nocy po budynku. Zrozumiano? - jej stanowczy ton nie pozostawiał nic do gadania. Więc wyszłam tylko nic nie mówiąc i dziwiąc się , że nie zauważyła że sięgam na jej biurko. Przebiegłam tylko przez ciemne korytarze do pokoju, gubiąc się jakieś 2 razy zanim trafiłam. Wrzuciłam niemal wszystko do szuflady i upchnęłam na sam jej koniec. Prócz jednej rzeczy, wystarczająco ostrej , wystarczającej mi , żeby zrobić coś czego nie powinnam. Lecz jednak te koszmary , zdarzenia , noce , zamknięcie. Po prostu nie wytrzymałam, zwłaszcza że już wcześniej to robiłam. Lecz tym razem stanowczo zbyt bardzo się do tego przyłożyłam.
W pokoju na prawdę było tak jak słyszałam i sobie to wyobrażałam. Zupełna nicość, pustka. Lecz gdy , położyłam się na łóżku. Zamknęłam oczy. Szybko to miejsce przestało być takie puste. Wypełniło się moimi myślami, a cisza spowodowała, że były jeszcze głośniejsze, choć słyszalne tylko i wyłącznie w mojej własnej głowie. Leżąc tak zasnęłam. Nic dziwnego, w końcu ostatnio spałam bardzo mało, w dodatku nie miałam łóżka, tylko twardą podłogę.
Moje sny nie były wesołe, zabawne ani nic z tych rzeczy. Były smętne, krwawe i bolesne. Przypominały mi ciągle o tym co się zdarzyło. Przypominało mi moje łzy w oczach i wzrok konającego u mych stóp ojca. Jego brązowe oczy patrzące już jak zza mgły w moje , gdy nagle obudził mnie głośny trzask zza drzwi. Podniosłam się z łóżka. W sumie to zerwałam się od razu na równe nogi. Podeszłam do drzwi jak najbliżej po czym słuchałam. Słuchałam co tam się dzieję. Tych krzyków, szeptów,tłumaczeń.
I właśnie tak było przez kolejne 7 dni. Słuchałam tylko tego co dzieje się na zewnątrz zza szczelnie zamkniętych drzwi. Widząc tylko 2 osoby, które przychodziły. Rose , która próbowała wyjaśnić to wszystko i "odszyfrować" moje myśli, powody i w ogóle , przesłuchując mnie przez przynajmniej godzinę, ewentualnie do 3. I Panią Stof, osobę tak trudną do zrozumienia i ogarnięcia, która wszystko wiedziała najlepiej i musiała mieć pod kontrolą każdy najdrobniejszy szczegół, a była przy tym tak wkurzająca. Tak samo , a może i jeszcze bardziej niż 1 dnia. Bo wtedy widziałam ją tylko raz.
Mój przełam nastąpił właśnie po tych 7 dniach. W sumie nie nazwała bym tego dobrym przełamem. W prawdzie przebiegłam przez korytarze do Pani Stof, czyli można by to uznać za jakiś postęp. Gdyby to nie było o 3 rano. Kiedy nikogo nie było i wiedziałam że na nikogo nie wpadnę , a jeżeli już to może jakoś uda mi się koło niego przemknąć. Więc, wbiegłam tak , do jej gabinetu. Wiedziałam że jest otwarty. Ona zawsze była w środku , zawsze chciała czuwać, jak zresztą sama mówiła. Tym razem jednak jej nie było. Nie było! Przynajmniej takie miałam wrażenie. Dopóki nie usłyszałam szumu wody dobiegającego prawdopodobnie z łazienki. I nagle długa smuga światła wydobyła się ze środka a Pani Stof stanęła jak wryta.
- Co tu robisz ?! Powinnaś spać! - była zdziwiona i zaczęła krzyczeć , lecz w sumie to nic dziwnego, zwłaszcza ze miała ona na sobie białą koszulę nocną do kolan, w której wyglądała śmiesznie , bo była dość przysadzistą kobietą.
- Ja ... przyszłam po środki nasenne. Nie mogę spać. Koszmary.
- Dziecko, jakbyś nie mogła przyjść do mnie z tym w dzień.
- Może innym razem. - Tak wtedy wszystkie moje wypowiedzi były takie same. Nie wyrażały niemal żadnych emocji , może tylko ból i smutek.
Pani Stof weszła więc z powrotem do toalety, motając się tam niesamowicie. A ja w między czasie szukałam sobie czegoś przydatnego co mogłabym ukryć w bluzie, którą miałam na sobie. Znalazłam kilka ciekawych rzeczy , kilka niebezpiecznych. Po czym gdy sięgałam już po notes który leżał pod papierami ona wyszła z całym opakowaniem tabletek w ręku.
- Trzymaj. I wracaj do pokoju. Masz spać. I nie szwędać się w nocy po budynku. Zrozumiano? - jej stanowczy ton nie pozostawiał nic do gadania. Więc wyszłam tylko nic nie mówiąc i dziwiąc się , że nie zauważyła że sięgam na jej biurko. Przebiegłam tylko przez ciemne korytarze do pokoju, gubiąc się jakieś 2 razy zanim trafiłam. Wrzuciłam niemal wszystko do szuflady i upchnęłam na sam jej koniec. Prócz jednej rzeczy, wystarczająco ostrej , wystarczającej mi , żeby zrobić coś czego nie powinnam. Lecz jednak te koszmary , zdarzenia , noce , zamknięcie. Po prostu nie wytrzymałam, zwłaszcza że już wcześniej to robiłam. Lecz tym razem stanowczo zbyt bardzo się do tego przyłożyłam.
